Verwondering
Het is 15 April 1986, een datum die voor grote verandering gaat zorgen in mijn leven. Deze dag start met onrust. Het is 7.00 uur in de ochtend en ik moet opstaan om naar mijn werk te gaan. Naast mij ligt mijn man. Ik kijk naar hem en denk dat hij nog slaapt. Zacht sta ik op en ga me douchen. Het is gek, maar elke actie die ik wil gaan ondernemen, gaat in een heel andere sfeer dan anders. Ik kom bijna tot niets en voel dat ik mijn werk moet gaan afbellen. Tegen 8.00 uur nee“m ik die stap om te bellen naar mijn werk, maar kom niet op een idee, van het waarom ik afbel en dat zeg ik dan ook. Ik kom niet, maar weet niet waarom.
Dat kon reden zijn tot ontslag, hoorde ik, omdat dit werkweigering zou zijn. “Ik kan niet anders“, zei ik. Het moet zo gaan ook al betekent dit mijn ontslag. “Je hebt spreekuur. Je kunt de mensen niet zomaar laten zitten“, hoorde ik J. zeggen. “Toch kan ik niet komen“, zei een “krachtige” stem uit mijn mond.
Ik ging weer op bed liggen naast mijn man. Mijn man zei dat ik naar mijn werk moest
gaan en terwijl hij dit zei, stapte hij uit bed. Zijn ochtendritueel week af van
andere dagen en hij kleedde zich snel aan en kuste mij, een koude kus, alsof er geen
bloed meer was in zijn gezicht. “Ik ga naar de bank“, zei hij, “daar heb ik zin in.“
De voordeur klapte dicht, harder dan anders en ik voelde me zeer onbehaag-
zelfdoding, mijn allerliefste, mijn man.
Het is zo fijn dat ik tot op het laatst thuis bij hem was. Achteraf ben ik zo dankbaar.
Wat het ook was......wat ervoor gezorgd heeft dat ik niet naar mijn werk ging, omdat
ik hierdoor beter om kon gaan met deze onverwachte, ingrijpende gebeurte-
Verwonderd was ik, over hoe dit signaal er zo duidelijk was. Mijn gevoel bleef knagen dat er van afscheid nemen niets gekomen was, het was zó abrupt. De derde nacht na het overlijden van mijn man gebeurde er weer iets wonderlijks. Ik werd wakker om een uur of vijf in de ochtend en deed mijn ogen wijd open, omdat een enorm licht langzaam aan naar me toe kwam. En uit dit licht kwamen armen, de armen van mijn man. Dat was een gevoel waar géén twijfel over kon bestaan. Langzaam trad ik uit mijn lichaam, ik zweefde omhoog en reikten we naar elkaars, niet stoffelijke, handen en dreef ik een stukje mee omhoog als dat het vanzelfsprekend was. Tijd was er niet, het leek een eeuwigheid, maar aards gezien waren het misschien enkele seconden.
Vanaf die tijd droeg ik een groot geheim met mij mee. Wat een schoonheid werd er gezet in dit afscheid, wat gebeuren er wonderlijke dingen. Wat was ál dit licht en wat bracht dit voor prachtige “verlichting” in de zo vreselijke gebeurtenis. Het bleef me bezig houden, zovéél vragen riep het op.
Het leek die eerste tijd alsof alles aan creativiteit en werklust uit me was geslagen. Ik voelde me leeg van binnen. Na verloop van tijd bleek dat alles anders was geworden. Niets wat was zou meer het zelfde zijn. Zo ook mijn kunstzinnige werk.
Een bepaalde druk, vergelijkbaar met de druk waarover ik in het begin van dit verhaal vertelde, over het thuis blijven van mijn werk, werd ik nu aangestuurd om materiaal te kopen voor het maken van pastels. Nooit eerder had ik met dit materiaal gewerkt. Inmiddels had ik door de omstandigheden al wat vertrouwen opgebouwd en herkende ik de energie, die bij deze druk hoorde, dus liet ik me meedrijven op dit vertrouwen en kocht deze spullen.
Alles werd geleid, de kleuren, de vormen, als met een automatisch schrift gleed ik mee over het gekleurd zuurvrije papier met pastelkrijtjes van hoogwaardige kwaliteit en een hoog gehalte aan pigment, waarbij ik pas later ging ervaren wat daarvoor de reden was.
Anderhalf jaar heb ik in stilte, vanuit mijn diepste wezen, in alle rust gewerkt en werkte ik mijn processen door; de chakra`s, meridianen, inzichten, een bewustwordingsproces in al haar facetten. In het contact met engelen en lichtwezens werd ik vertrouwd gemaakt. Steeds meer frequent kwamen die “het licht” aanzetten, in de pastels, die vanaf een zeker moment “energieportretten” werden genoemd.”
Het eerste anderhalf jaar, toen ik mezelf kon gaan leren kennen in vorm van energie en me daardoor van andere vormen van energie kon gaan onderscheiden, begon de aanzet tot het maken van pastels voor andere mensen. Want natuurlijk was dat de drijfveer achter dit hele proces. Elkaar kunnen ondersteunen vanuit de mogelijkheden die je in je hebt. De energie wordt dikwijls door mensen, waarvoor ik iets maak, herkent en vaak als zijnde een thuiskomen in zichzelf, een thuiskomen in het diepst van de kern ervaren en het raakt een emotie die geen woorden kent.
Een diep geraakt worden door de herkenning vanuit een dieper weten.
Deze energieportretten worden gemaakt vanuit liefde, dankbaarheid en overgave en daarmee het volste vertrouwen, dat er meer is tussen hemel en aarde,
Verwondering!
In licht en liefde, Mouse Verburg